IvdK

We schrokken vanmorgen enorm toen we in het ziekenhuis kwamen. Op de onderzoekstafel lag een lijkbleek kindje wat moeilijk ademde, helemaal slap was en zachtjes kreunde. De Rowan die de avond er voor nog gretig zijn flesje leeg dronk was ver te zoeken. ’s morgens om 8 uur werd er alarm geslagen omdat hij heel erg bleek zag en lag te kreunen. Ook daalde zijn hartactie regelmatig (wat duidt op een infectie).  2 uur later werden wij gebeld en nog een uur later werd hij al beademt.

Op dit moment ligt hij op de kinder IC in het Erasmus. Hij wordt nog steeds volledig beademt en zijn voeding is gestopt. Het is opnieuw veel wachten en onzekerheid, want het is nog steeds niet bekend wat hij heeft. Duidelijk is dat hij vreselijk ziek is en nog dagen aan de beademing ligt. We hadden enorm veel geluk dat we vandaag nog terrecht konden in het Ronald McDonald huis, want ook al is het op dit moment niet levensbedreigend, het ziet er voorlopig niet best uit. We halen onze hoop uit elke kleine verbetering in zijn toestand.

Daarnet sabbelde hij zachtjes op zijn fopje en zag hij er iets minder wit uit als vanmorgen. Het is nog niet veel, maar op dit moment net genoeg om niet helemaal wanhopig te worden. Het leven komt hem niet aanwaaien en hij zal nu opnieuw moeten knokken.  Gelukkig zijn we dichtbij hem, en ondersteunen we hem waar we kunnen. Het wordt een zware tijd, dat is duidelijk, maar we blijven hopen op het beste.

 Lieve Rowan, nog even volhouden!