alles in sneltreinvaart
Geschreven op 10 juli 2009, 16:02 door Denise.Ik heb gister niet echt geschreven dus ik heb wat goed te maken. Ik moet even terug naar woensdag nacht, want daar begon het allemaal. Rowan zat met zijn handjes vast zodat hij niet aan zijn buisje kon zitten. We zeiden nog tegen de verpleging dat zijn handjes los waren en dat hij dus bij z’n gezichtje zou kunnen. Deze mevrouw zei dat hij zo rustig was en het niet nodig zou zijn. Wel, Immanuel ging donderdag ochtend om half 6 bij Rowan kijken en het bleek dat de extubatie die om 11 ’s morgens gepland stond toch te lang duurde en meneer had zijn beademing er zelf maar uit gehaald.
Hij heeft even aan de neusbril gelegen omdat hij even moest wennen aan het zelf-ademen maar die ging er om 9 uur al weer af. Toen ik hem rond half 10 zag besloten we dat de neusbril af kon blijven tot hij hem misschien weer nodig zou hebben.
Tegen ‘n uur of half 3 was ik net wakker van mijn schoonheidsslaapje en ik was bezig met kolven toen er van het ziekenhuis gebeld werd. Ik hield mijn hart vast en was bang dat het weer helemaal fout zat. Het tegendeel, ik kreeg te horen dat de ambulance naar Roosendaal al besteld was en er binnen een uur zou zijn! Ik heb snel Immanuel laten inlichten, de spullen gepakt en ben naar het ziekenhuis gegaan.
De ambulance rit ging goed en inmiddels ligt Rowan dus al weer een dag in Roosendaal, waar ze erg blij waren hem weer te zien. Hij doet het heel erg goed en hij heeft al wat uit het flesje gedronken (alsof hij uitgehongerd was! ). Hij houd helaas wat vocht vast dus zijn handjes, oogjes en voetjes zijn dik.
Ook al gaat hij iedere dag vooruit, hij is nog steeds herstellende en slaapt nog heel erg veel. Ondanks de onzekerheid en de angst die we nu nog steeds voelen (was er maar een aan- en uit knopje voor) lijkt de dag dat hij naar huis mag gelukkig weer dichter bij te komen. Hoe snel hij zondag ziek werd, hoe snel hij nu weer op knapt.
We zijn trots op hem en het ziet er naar uit dat we onze vertrouwde herrieschopper weer terug hebben. En nu hopen dat hij zo goed door blijft gaan!
10 juli 2009 om 16:29
Hoi Denise en Immanuel.
Ik ben blij om te lezen dat het de goede kant uit gaat met jullie manneke, fijn om hier op de weblog bij te kunnen houden hoe het met jullie gaat ook al is het soms schrikken.
Nou laten we hopen dat dit het laatste is wat jullie meemaken met die kleine spruit en dat hij nu aan het laatste stukje bezig is om lekker naar huis te mogen. Geniet maar fijn van hem.
Groetjes Sandra ( mama van Michelle )
10 juli 2009 om 20:36
hartstikke goed, hij heeft zich er weer doorheen gevochten.
gelukkig voor jullie, en ga maar weer lekker genieten van dit kleine,
maar toch heel sterk manneke.
groetjes
10 juli 2009 om 21:01
hallo paps en mams .
ben blij voor jullie en rowan dat het gelukkig weer de goede kant op gaat.
jullie kunnen hem nu weer lekker knuffelen .
het is een sterk ventje.
groetjes
11 juli 2009 om 20:39
Hey Immanuel & Denise
Ik ben echt heel erg blij voor jullie dat het nu eindelijk
weer de goeie kant op gaat met jullie klein manneke.
Ik snap best wel dat het even een tegenslag voor jullie
was dat hij weer terug moest naar Rotterdam maar
gelukkig is Rowan heel erg sterk en heeft hij er weer
voor gevochten dat hij weer terug mocht naar Roosendaal.
En nou op naar alleen het volgende adres en dat is dan
de Jan Vermeerlaan.
Nou geniet er maar zolang mogelijk van dat hij zo klein
is, want voor dat je het weet zijn ze alweer 3 maanden.
En heel veel stuk groter.
kus Nico, Roxanne & C-Jay
11 juli 2009 om 21:31
Hallo Immanuel en Denise,
Van Glenn hoorde ik dat jullie lieve mannetje een terugval heeft gehad. Kom er nu pas toe om jullie blog te lezen. En het lijkt alsof ik mijn eigen verhaal lees. Wellicht heeft Glenn wel eens verteld over zijn zusje Lisa. Ze woog 790 gram bij haar geboorte. Jullie verhaal over Rowan is dus erg herkenbaar.
Maar wat een knokkertje is hij toch. Om die sepsis te overwinnen. Geweldig!!! Echter, ik kan me voorstellen dat de schrik er bij jullie weer flink heeft ingehakt. Het laat immers zien hoe kwetsbaar hij nog is.
Jullie doen het fantastich en Rowan boft met zulke lieve, bezorgde en relativerende ouders.
Het is bijzonder fijn dat Rowan weer in Roosendaal ligt. Scheelt toch een hoop geregel en gesjees. Lieve Immanuel en Denise, blijf genieten van elk klein stapje vooruit. Het is telkens voor Rowan een mijlpaal vooruit. Ik denk aan jullie drietjes.
Liefs,
Josje
Ps. Vergeet helemaal Denise te feliciteren met het behalen van haar diploma. Wat een top-prestatie om alsnog je diploma te behalen. Super!!!