IvdK

Het is heel lang geleden dat er wat gepost is, maar ivdk.nl is weer online! Er is na de laatste keer erg veel gebeurt. Rowan is weer terug naar de peuterspeelzaal en heeft het enorm naar zijn zin. Helaas zorgt de omgang met andere kindjes er wel voor dat hij aan de lopende band ziek is (mama dus ook). In september de laatste controles in het Sophia gehad, en zoals verwacht werd onze kanjer helemaal goedgekeurd. Nog een extra ritje op en neer voor een bezoek aan de kindercardioloog i.v.m zijn hartruisje, maar na een ctg en echo bleek dat het volkomen onschuldig is. Gelukkig!

We zijn midden november lekker een midweekje naar Centerparcs Vossemeren geweest en hebben daar enorm genoten. Heerlijk weg met z’n 4tjes en alle tijd voor elkaar. Rowan heeft uren in het peuterbadje gespeelt en vond de kinderboerderij ook helemaal top. De laatste avond lekker gegourmet. Jammer dat zo’n vakantie dan weer veel te snel voorbij gaat.

Fiona is al weer 4 maanden vandaag. Wat is de tijd gevlogen, onvoorstelbaar. Het is ook zo’n vlotte meid. Na 4 weken begon ze met lachen en inmiddels kan ze al van haar buik op haar rug draaien en met 2 handen speeltjes pakken. Het is echt een vrolijke noot en in principe gaat het slapen ook goed (op de afgelopen 2 nachten na dan). Het is erg pittig, 2 kindjes. Met name omdat ik en Rowan zo vaak ziek zijn. Gelukkig lopen de ritmes zo langs elkaar dat ik ook tijd voor ieder alleen heb. Het getroetel met een baby is heerlijk en het knutselen met een peuter ook. M’n 2 kleine schatten. En natuurlijk mijn grote schat, die het gelukkig nog steeds naar zijn zin heeft bij Joulz.

Immanuel, Rowan en Fiona, ik hou van jullie!

(meer…)

Ik ben sinds vanmorgen weer op vrije voeten! Heerlijk om weer even echt buiten te zijn en nog beter, thuis. Het was heerlijk om Rowan weer om me heen te hebben, al was hij wel een beetje uit z’n doen. Hij snapt er natuurlijk ook niets van. Zo is mama een weekje weg, en zo is ze weer thuis. Gelukkig maar dat het zo’n lekkere kroelkont is!

Vanavond weer in mijn eigen bedje, met m’n eigen spulletjes. Daar hoop ik de komende weken nog lekker van te genieten. En natuurlijk van m’n 2 lieve mannetjes en het kleine meisje trappelend in m’n buik.

Omdat ik je ga missen, lieve opa.

Pff, het is al weer veel te lang geleden dat er een blogje geplaatst is. In huize van de Kasteele gaat het z’n gangetje. Immanuel stoeit nog steeds met het dak van die *#@!* schuur en Rowan bezorgt ons af en toe grijze haren! De peuterpubertijd valt erg vroeg in, want meneer heeft een eigen wil en zo zijn eigen idee over hoe de dingen gedaan moeten worden. Bij een ‘nee’  laat hij zich op de grond vallen of stampt hij met z’n kleine voetjes en als iets niet lukt kan hij vreselijk boos worden en slaat hij op alles. Soms een beetje vermoeiend, maar stiekem ook grappig om te zien hoe hij om gaat met teleurstellingen. Verder is het nog steeds een vrolijk kereltje en kroelt hij er op los !

Heb ondertussen ook m’n rijbewijs gehaald en dat is heerlijk! Het komt ook goed uit, want onlangs is mijn opa opgenomen in het ziekenhuis en moet oma 2x per dag op en neer gebracht worden. Aangezien m’n pa vorige week van de trap gevallen is, heb ik afgelopen week heen en weer gereden. Met alle plezier hoor. Vanmiddag krijgt opa een pacemaker en hopelijk gaat het dan beter!

Lieve papa en opa, beterschap allebei! 

Zoals veel mensen al weten zijn we afgelopen dinsdag naar het Academisch Ziekenhuis Maastricht geweest voor de uitslag van een heeeele rits onderzoeken die ik afgelopen 6 juli gehad heb.

Vreselijk zenuwachtig mochten we om 4 uur gistermiddag langskomen. Om het allemaal even kort samen te vatten:

Bloestolling: goed
Orgaanfuncties: goed
Vitamines: goed
Hart: goed

Het enige puntje zijn mijn vaten. Die hebben minder reserve dan ze zouden moeten hebben. En onder stress- omstandigheden (zoals een zwangerschap) kan dat spelen in vorm van een hoge bloeddruk. Ik moet igg vanaf mijn 30ste ieder jaar even mijn bloeddruk laten meten, om eventuele problemen voor te zijn.

Maar goed, de kans dat het met 31 weken fout gaat is maar 1 tot 2 procent; heel erg klein dus. De kans dat het later, zo rond de 38 weken alsnog wat slechter gaat, is groter. Maar met 38 weken kan een kindje natuurlijk gewoon gehaald worden en hoeven ze niet af te wachten. Het komt er op neer, dat met een lichte medicatie en een strenge controle, we vol vertrouwen een 2e kindje mogen verwelkomen als we dat willen !!

P.s. Dus kom maar op, Immanuel haha!!

Weer genoeg nieuws voor een nieuw verhaaltje uit huize van de Kasteele. Letterlijk deze keer want we zijn met de chateau (caravan ) van m’n ouders heerlijk 2 weken weg geweest. We hebben echt genoten van de tijd met z’n 3tjes en het campingritme. Dat had Rowan zo onder de knie hoor, om 8 uur naar bed en dan zo tot 9, half 10 uitslapen. Geweldig ! Een stuwdam, kasteel en streekmarkt bezocht, zo’n 2000 km rond gereden door alle bossen en dorpjes in de buurt en verder heerlijk genikst en zo wat op de camping rondgehangen (lang leve de bar, haha. )

Zaterdag met pijn in ons hart het mooie plekje moeten verlaten waar we het zo fijn hebben gehad. Maar voor Immanuel begon maandag de werkweek weer (pfff, van 6 tot 6 weg ) en ik moest maandag met Rowan op controle in het Sophia. Zoals verwacht allemaal goed nieuws ( 78 cm- 10,3 kg). Z’n motoriek is perfect, z’n spraak loopt wat achter. Naar mijn mening niet zo’n punt bij een gecorrigeerd 13 maanden oud kindje, maar ze hadden het toch over logopedie als het volgend jaar nog zo is. Beetje vroeg om dat nu al zo te zeggen. Ben er van overtuigt dat hij ze allemaal de oren van de kop kletst tegen die tijd!!

Gisteren nog iets heel moois mogen zien. Rowan heeft na veel rollen, kruipen, zitten, schuiven, trekken, hangen en vallen nu echt zijn eerst stapjes los gezet . Hij wiebelde ineens van de stoel naar de tv, toch zo’n 2 meter! En trots dat hij was, en papa en mama natuurlijk ook!

(meer…)

Het is weer eens tijd voor een blogje. Vorige week weer met Rowan naar het consultatiebureau geweest voor prikjes. Gelukkig huilde hij maar eventjes en heeft hij er verder geen last van gehad. (dat is wel eens anders geweest ). Hij heeft een grote groeispurt gehad de afgelopen maanden. Al 76 cm en bijna 10 kilo! Hij doet het super, ook met de rest van zijn ontwikkeling. Wel op zijn eigen tempo, maar dat is logisch .

Hij staat steeds vaker even los en ook het loopautootje word nu gebruikt. Hij heeft door hoe hij zich af moet zetten en is daar uiteraard trots op . Praten doet hij nog steeds niet maar leuke geluidjes maken volop (wiejoewiejoewiejoe, jabadabadab). Ook verstoppertje om de grote stoel en kiekeboe zijn geweldig om te doen!

Over 2 weekjes is het al zo ver; heerlijk 2 weekjes op vakantie. Lekker op een knusse camping in de Ardennen. Mijn lijstje ligt al klaar, dus volgende week maar eens inpakken.

Verder staat mijn praktijk examen voor m’n rijbewijs inmiddels gepland op 27 september. Het kan wel eeuwig duren, dus ik heb besloten er toch maar werk van te maken om het zo snel mogelijk te halen. Wish me luck!

Het gaat allemaal lekker. Rowan slaapt weer goed, wij zijn weer wat meer uitgerust en kunnen heerlijk genieten van onze prachtige zoon. Wat is het toch fijn om een mama te zijn

Zo, het is alweer veel te lang geleden dat ik een blog geschreven heb. (Niet zo zeer voor de mensen die hem wel eens lezen, maar meer voor mezelf. Je kan er even alles in kwijt )

Het gaat hier super. Rowan slaapt sinds een paar weken weer geweldig. De hoop op doorslapen was na een maand of 4 aanklooien toch wel ver te zoeken. Nacht in nacht uit je bed uit moeten, en dan uit wanhoop maar met z’n 3tjes in bed, wat vaak ook niet ging. Maar sinds we terug zijn van een weekendje in de Kempense Meren met m’n schoonouders slaapt hij weer super. Hij waardeert nu pas hoe lekker z’n bedje ligt .

Verder is Immanuel sinds afgelopen zondag avond gestopt met roken. Heerlijk om naast ‘m in bed te stappen zonder dat het lijkt alsof je in een asbak ligt . Maar ik ben hartstikke trots op ‘m, het gaat helemaal goed komen!

Verder gaan we er van het weekend een feest van maken. Rowan’s oma Tiny viert zondag dat ze 5 juli 47 wordt. Dat klinkt misschien niet heel speciaal, maar voor ons is het dat wel.
Vorig jaar werden we namelijk ’s morgens gebelt dat we meteen naar het ziekenhuis moesten omdat het vreselijk slecht ging met onze kleine man. Hij moest acuut terug naar Rotterdam en heeft daar moeten vechten voor z’n leven. Ik zal het nooit meer vergeten dat ik mama ’s morgens belde en haar gewoon niet kon feliciteren, maar moest zeggen dat haar lieve kleinzoon er heel slecht aan toe was. Ik schiet nog vol als ik daar aan terug denk..

Onvoorstelbaar dat hij nu zo groot en gezond is! Onze kleine reus brabbelt de oren van je kop en we gaan er een super dag van maken en oma eens goed verwennen!

Verder zijn we 6 juli de hele dag in het ziekenhuis in Maastricht voor een screening. Daar zal uit blijken of er iets te vinden is wat de pre-eclampsie heeft veroorzaakt en hoe het zit met de herhalingskans voor een 2e zwangerschap. Erg spannend dus!

Wel, dit was het weer voor nu. Een flink verhaal als ik het zo terug lees. Maar lekker om het weer eens op te schrijven (of uit te typen dan )

Geniet van het mooie weer!
Liefs, Denise

Zo, na een heerlijk weekend weg, zijn we nu (beetje helaas) weer thuis. Een paar weken extra had best gemogen! Van donderdagmiddag tot zondagmiddag hebben we gebivakeerd op een camping in de Belgische Ardennen. Mooi onder aan een heuvel en vlak bij de rivier. Ik hou er zo van, dat camping gevoel. Met je wc-rol onder je arm op je badslippers over het gras, barbequen, vuurkorf aan tot ’s avonds laat en verder gewoon even iets anders dan thuis. Ik heb met m’n zusje 2 uur paard gereden door de heuvels en over rotsen. Echt super, van die wilde paarden die door de bosjes heen scheuren, wat er bij mij voor zorgde dat ik mijn portie groenvoer ook naar binnen kreeg. Immanuel heeft met Patrick 10 km in de kano afgelegt. ( Wat ook voor de nodige spierpijn heeft gezorgt, haha! )

Iedere avond de vuurkorf aangehad en veel buiten gezeten. Het is er zo mooi, en het deed gewoon zeer om terug naar huis te gaan. Geen bossen en weilanden als ik ’s morgens de gordijnen open doe, en geen geloei van koeien als ze ’s avonds terug naar de boerderij gaan.

Rowan heeft zich voorbeeldig gedragen. Zeker gezien echt alles vreemd was; de caravan, de tent, de omgeving, z’n ritme. Slapen deed hij slecht, maar dat was thuis ook, niets nieuws dus. Maar oh, wat heeft hij heerlijk buiten gespeeld. Hij heeft een lekker bruin toetje met grote rode wangen van de buitenlucht. Onze gezonde brok!

En nu is het al weer tijd om z’n verjaardag voor te bereiden. Het is een cliche, maar de tijd is zo vreselijk snel gegaan. Een jaar geleden hadden we nog niet eens een kindje, en nu kunnen we ons niet meer voorstellen dat Rowan er niet was. We gaan er in ieder geval een feest van maken!!!!!!!!!!!!

(meer…)